Door de jaren heen heb ik een beetje een hekel aan Mike Mills gekregen. U kent 'm vast wel: de bassist van R.E.M. die evolueerde van studentikoze nerd via boekhouder tot het huidige muzikale brein met bijpassend voute rock'n' roll-outfit. Voorheen had het menneke met z'n dikke brilmontuur en 'n bloempotkapsel waar onze premier jaloers op zou worden een zogenaamde hoge aaibaarheidsfactor. En hij deed bovenal van die lekkere zeikkoortjes. Vroegah, toen dat bandje nog niet uit de voegen barstte van de muurtjes die het zelf geconstrueerd had. Toen ze mooie jengelende gitaarplaatjes hadden opgenomen met de hulp van Mitch Easter. En juist dat soundje hoor ik weer terug op het nieuwe solo-album van Tim Lee. Het zal er natuurlijk alles mee te maken hebben dat meneer Easter op enkele tracks de productie voor zijn rekening nam. Tim Lee, wiens Windbreakers in de jaren tachtig het moest doen zonder al het zonlicht dat werd geabsorbeerd door Mills en consorten. Maar in de luwte van die grote schaduw ging Tim gewoon lekker door met muziek maken. Steeds dichter bij z'n roots. Voor dit album dook Tim her en der in den lande een studio in om wat sessies direct op tape te knallen. Met succes. Verrassend genoeg klinkt het als een coherent geheel en hier en daar wordt er lekker a la Crazy Horse op los gerockt. Als groot liefhebber van de laatste paar soloplaten van Steve Wynn, die op een vergelijkbare wijze zijn opgenomen, kom ik dus behoorlijk aan mijn trekken.

VERY ROUGH TRANSLATION...

Through the years away I got a little bit a hackle at Mike Mills. You know fast him well: the bassist of R. E. M. that evolved from studentikoze nerd via accountant till the present musical brain with bijpassend voute rock' n' roll-outfit. Formerly had the menneke with its dikke glass frame and a flowerpot hair style which our prime minister jealously on would become a so-called high aaibaarheidsfactor. And he did above all of that delicious zeikkoortjes. Vroegah, when that tie not yet from the joints burst of the walls that it self constructed had. When they taken up had beautiful whining guitar plates with the help of Mitch Easter. And just that soundje hear prevent Borrow I back on the new solo-album of Tim. It will there naturally everything with to make have that gentleman Easter on single tracks the production for its bill took. Tim Lee, whose Windbreakers in the years eighty it had to do without all the sunlight that were absorbed by Mills and consorten. But in the lee of that large shadow, Tim wanted to make normally well through with music. Always closer to its roots. For this album, Tim dove to bang everywhere a studio in what sessions in the country immediately on tape. With success. Surprised enough sounds it as a coherent entire and here and there becomes there delicious a drawer Crazy Horse on loose gerockt. If large lover of the last pair solo flat of Steve Wynn, that taken up be on a comparable manner, I want to pull thus properly at my.