The Windbreakers, Tim Lee en Bobby Sutliff, they could-have-been great... In de periode 1982 tot 1991 werden ze door muziekpers en fans op handen gedragen, maar het lukte niet om R.E.M. achterna te gaan. Tussendoor maakte Tim een aantal solo-albums, verdween voor een tiental jaren van de scene en kwam in 2002 overtuigend terug met het rootsy album "Under The House" (nog steeds van harte aanbevolen!). Eveneens op Jim Huie's onvolprezen Paisley Pop Label verscheen zojuist "No Discretion". Een stevig rockende CD voor de liefhebbers van het betere werk op de elektrische gitaar, er staat niet voor niets een truc-foto van Tim met brandende gitaar in het boekje! Southern rock, powerpop, wat garage en psychedelic maar ook
roots, het zit er allemaal in. Voor "Sure Bet" werden zelfs drie (!) 12-strings tevoorschijn getrokken! Tim's stemgeluid komt achter uit de keel, met een rafelig randje, gladgestreken door de koortjes. Denk voor een indruk verder aan Tom Petty, de jongere Springsteen en Earle circa "The Hard Way". De dertien melodisch sterke tracks werden op verschillende plekken opgenomen met zes verschillende producers, onder wie de
legendarische Mitch Easter die zich ook nog voor een enkel liedje achter de pedal steel waagt. "New Hope" kreeg een ingenieus arrangement mee, de dwingende roep van de sologitaar wordt afwisselend beantwoord door viool, accordeon en mandoline. De teksten zijn ook het beluisteren waard, van filmverhaaltjes "Across The Tracks" en "Keep Me Down" via de titeltrack: "You don't have much to say when you show up for confession" tot het vrouwvriendelijke "Speak Up Girl": "There are those among us who will listen". (Johanna Bodde)